GERNIKAKO ARBOLA. J.M. Iparragirre
Da bedeinkatuba,
Euskaldunen artean
Guztiz maitatuba.
Eman da zabaltzazu
Munduban frutuba;
Adoratzen zaitugu
Arbola santuba.
Mila urte inguru da
Esaten dutela,
Jainkoak jarrizubela
Gernikako arbola.
Zaude bada, zutikan
Orain da denbora,
Eroritzen bazera
Arras galdu gera.
Etzera eroriko,
Arbola maitea,
Baldin portatzen bada
Bizkaiko Juntia.
Laurok artuko degu
Zurekin partia,
Pakian bizi dediñ
Euskaldun jentia.
Betiko bizi dediñ
Jaunari eskatzeko
Jarri gaitezen danok
Laister belauniko.
Eta biotzetikan
Ezkatu ezkero,
Arbola biziko da
Oraiñ eta gero.
Arbola botatzia
Dutela pentzatu
Euskal-erri guziyan
Denak badakigu.
Ea bada jendia,
Denbora orain degu
Erori gabetanik
Iruki biagu.
Betiko egongo zera
Uda berrikoa
Lore aintziñetako
Mantza gabekua.
Errukizaitez bada
Biotz gurekua,
Denbora galdu gabe
Emanik frutuba.
Arbolak erantzun du
Kontuz bizitzeko
Eta biotzetikan
Jaunari eskatzeko.
Gerrarik nai ez degu
Pakea betiko
Gure lege zuzenak
Emen maitatzeko.
Erregutu diogun
Jaungoiko Jaunari
Pakea emateko
Oraiñ eta beti.
Bai eta indarrare
Zedorren lurrari,
Eta bendiziyoa
Euskal-erriari.
Orain kanta ditzagun
Lau bat bertso berri
Gure probintziaren
Alabantza garri.
Arabak esaten du
Su garrez beterik
Nere biotzekua
Eutsiko diat nik.
Gipuzkoa urrena
Arraz zentiturik
Asi da deadarrez
Ama Gernikari.
Erori etzaitezen
Arrimatu neri
Zure zendogarriya
Emen naukazu ni.
Ostoa berdia ta
Zañak ere fresko
Nere seme maiteak
Ez naiz eroriko.
Beartzen banaiz ere
Egon beti pronto
Nigandikan etsayak
Itsulitzareko.
Guztiz maitagarria
Eta oestargiña
Begiratu gaitzazu
Zeruko erregiña.
Gerrarik gabetanik
Bizi albagiña
Oraiñdaño izan degu
Guretzako diña.
